Blog – Op reis naar Oekraïne (deel 1)

Vandaag ben ik voor het eerst in mijn leven in Oekraïne. Op uitnodiging van de Nederlands-Oekraïense Arenda Vasynlenko-van de Ree uit Kiev mag ik op de Down Syndroom Conferentie zaterdag in de Oekraïense hoofdstad een lezing verzorgen over seksuele opvoeding bij kinderen met een verstandelijke beperking.
Oekraine 1

Vanavond heb ik een ontmoeting met elf ouders van kinderen met een verstandelijke beperking in Liviv, West-Oekraïne. We ontmoeten elkaar in de sfeervolle kelder van een restaurant. Tien moeders zijn er, en één vader.

 

Na een voorstelrondje ben ik nieuwsgierig naar hun kinderen en welke voorzieningen er in dit Oost-Europese land zijn. Andersom willen zij ook weten hoe wij in Nederland de zorg hebben geregeld. Ik vertel dat ik een neefje heb met een verstandelijke beperking. Hij zit in een zorginstelling. Helaas is er in Oekraïne geen woonvoorziening voor deze kinderen. Ook moeten de ouders alle zorg uit eigen zak betalen.

Wie past er dan vanavond op? Bij de tienjarige jongen met autisme is dat zijn twee jaar oudere broer en zijn 16-jarige zus. En de man? Daar vraag ik wel naar, maar ik krijg een algemeen antwoord: alleen in midden- en oost-Oekraïne verlaat de man vaak na de geboorte van een kind met een handicap het gezin. Uit schaamte, of gebrek aan verantwoordelijkheidsbesef. “Hier in west-Oekraïne gebeurt dat niet. Dat komt omdat we hier erg religieus zijn.”

 

Dan stellen zij ons een vraag: hoe vaak komen jullie bij je familie? We zeggen elkaar drie keer per jaar te zien. In Oekraïne komt de familie bijna elk weekend bij elkaar. En de familie zorgt ervoor dat de ouders van het kinderen met beperkingen er af en toe even tussenuit te kunnen om opladen. Respijtzorg voor de mantelzorger in optima forma. Wat kan Nederland hierin van Oekraïne leren?

 

Lees ook

Blog deel 2

Blog deel 3

Blog deel 4

Blog deel 5